ေရာင္နီသြယ္တဲ့ကၽြန္းကေလး

ေရာင္နီသြယ္တဲ့ကၽြန္းကေလး
=================
       ဟိုး.....ႏွစ္ေထာင့္ငါးခုႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ကြယ္ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းမွာ
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေနထိုင္သတဲ့။ အဲ့ဒီေကာင္ေလးကို အဲ့ကၽြန္းေလးက
လံုး၀မႏွစ္သက္တာေၾကာင့္  အဲ့ေကာင္ေလးကို ကၽြန္းေပၚကေန ထြက္သြားေအာင္

နည္းမ်ဳိးစံုသံုးၿပီး ႏွင္ထုတ္ပါေတာ့တယ္။ အဲ့ကၽြန္းကေလးကို

သိပ္ၿပီးခင္သြယ္ရွာတဲ့ ေကာင္ေလးက ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရြက္ေလွေလးတစ္စင္းနဲ႕
သမုဒၵရာထဲကို ဦးတည္ရာမရွိပဲ ရြက္လြင့္ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက

ခပ္ေ၀းေ၀းကိုေရာက္ေတာ့ သူသိပ္ၿပီးခင္သြယ္ရွာတဲ့ကၽြန္းေလးကို
ျပန္လွည့္လာရွာတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္းေလးက ေကာင္ေလးကို
ဂရုေတာင္မစိုက္ခဲ့ပါဘူးေလ။ ျပန္လက္ခံဖို႔လည္း လံုး၀ကို
စဥ္းစားထားဟန္မေပၚေတာ့တာေၾကာင့္ ေကာင္ေလးက သေဘာေပါက္သြားၿပီး

ႏွစ္ေထာင့္တစ္ဆယ္ ခုႏွစ္မွာ လံုး၀ေနာက္ျပန္မလွည့္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့
စိတ္ကူးေလးနဲ႕ တစ္ကိုယ္ထဲ ေလႏွင္ရာ လႈိင္းပုတ္ရာကိုသာ သမုဒၵရာႀကီးထဲမွာ
ရြက္လြင့္ေနခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ တျခားကၽြန္းေလးေတြက ေကာင္ေလးကို
ဖိတ္ေခၚေနေပမယ့္ ေကာင္ေလးက နားခိုးဖို႔ကိုလံုး၀ စိတ္မကူးေတာ့ပဲ
ဆက္ၿပီးေတာ့တာ လြင့္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာသြားေတာ့ ေကာင္ေလးက
"ငါ့ဘ၀ကေသေနၿပီပဲေလ ဘာလို႔မ်ားဆက္ၿပီးေတာ့ ရြက္လြင့္ေနရအံုးမွာလည္းကြာ"
"ဒီကမ္းမျမင္၊ လမ္းမျမင္ေတာ့တဲ့ သမုဒၵရာႀကီးထဲမွာပဲ ငါ့တစ္ကိုယ္ထဲသာ
ျဖစ္ျခင္ရာျဖစ္ပါေစေတာ့ေလ" လို႔ဆိုၿပီး ရြက္ကိုရုပ္သိမ္းလိုက္ၿပီး
သမုဒၵရာထဲကိုသာ သူ႔ဘ၀ႀကီးကို ေမ်ာခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕
ႏွစ္ေထာင့္ဆယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ကိုေရာက္ခဲ့ေတာ့ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာလံုး
မဲေမွာင္ေနတဲ့ လမိုက္ည တစ္ညမွာ ေလျပင္းမုန္တိုင္းႀကီး တိုက္ခတ္တဲ့
ဒါဏ္ႀကီးကို ခံရေတာ့တယ္။ ေရလႈိင္းေတြကလည္း ျပင္းထန္လြန္းလွတာေပါ့။

ရြက္ေလွေလးက ျမဳပ္ေတာ့မလိုလုိ ျဖစ္သြားေတာ့ ေကာင္ေလးက နည္းနည္း

တုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္ေလ။ မဲေမွာင္ေနတဲ့ေကာင္းကင္ ႀကီးကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး
"အင္း ငါဘာကိုမ်ား ေၾကာက္မိေနတာလည္း ဒီမွာၿပီးဆံုးသြားေတာ့လည္း
ေကာင္းတာေပါ့ကြာ" လို႔ေရရြတ္လိုက္ၿပီး ေကာင္းကင္ႀကီးကိုသာ
ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္ေလ။ ခဏၾကာေတာ့ သူ႔လက္ယာမ်က္ေစာင္းထိုးေလးနားမွာ
အနီေရာင္ၾကယ္ေလးတစ္စင္းကို သူသတိထားမိသြားေတာ့တယ္။ ၾကယ္ေလးရဲ႕
အလင္းေရာင္ေလးက သူ႔မ်က္လံုးကေန သူ႔ႏွလံုးသားထဲထိကိုထြန္းလင္း
ေစခဲ့တာေပါ့။ ဒါနဲ႕ေကာင္ေလးက ၾကယ္နီေလးကိုသာ ေငးေငး ငိုင္ငိုင္
ႀကီးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္ေလ။ ေလျပင္းမုန္းတိုင္းက ပိုျပင္းထန္လာခဲ့တယ္။
သူ႔ေလွေလးက ပုခတ္ထဲ ထည့္လြဲခံရသလို တုန္လႈပ္ေနေပမယ့္ ေကာင္ေလးမွာ
အသက္ဆက္ဖို႔ အဓိပၸါယ္ေလးလံုး၀မရွိခဲ့ဘူးေလ။ ဒီလိုနဲ႕ ရုတ္တရက္
ေတာ္ေတာ္ေလး သာယာၿငိမ့္ေညာင္းတဲ့ ေခါင္းေလာင္သံေလးကို
ေလးျပင္မုန္းတိုင္းေတြ ၾကားထဲကေန သူသဲသဲကြဲကြဲႀကီး ၾကားခဲ့လိုက္ရတယ္ေလ။
သူေတာ္ေတာ္ေလးကို အံအားသင့္သြားခဲ့တယ္ေလ။ အဲ့ေခါင္းေလာင္းသံေလးကို

ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထပ္ၿပီး ၾကားျခင္တာနဲ႕ နားစြင္႔မိေနဆဲမွာပဲ

ေခါင္းေလာင္သံေလးက ထပ္တစ္ခါ ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္ေလ။ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာေတာ့
ေခါင္းေလာင္းသံေလးက ေကာင္ေလးရဲ႕ နားထဲကေန ႏွလံုးသားထဲအထိကို

ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္သြားၿပီး အနီေရာင္ၾကယ္ေလးရဲ႕ အလင္းတန္းနဲ့

တသားထဲျဖစ္ေအာင္ ေပါင္းစပ္သြားၿပီး ေကာင္ေလးကို လႈပ္ႏႈိးလိုက္ေတာ့တယ္။
ေကာင္ေလးက ဒါကိုခံစားလိုက္ရၿပီးေတာ့ "ငါ့ကို ႀကိဳဆိုေနတဲ့ေနရာေလး
ရွိေနေသးပါလား ငါေရွ႕ဆက္ရမယ့္ေနရာေလးက အဲ့ေခါင္းေလာင္းသံေလးနဲ႕
အနီေရာင္ၾကယ္ေလးရွိရာ အရပ္မွာပါပဲ" လို႔ဆိုလုိက္ၿပီး
မုန္တိုင္းေတြၾကားကေန လြတ္ေျမာက္ျခင္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၿပီးေတာ့
သူ႕ေလွေလးကို ရြက္လြင့္လိုက္ၿပီး အနီေရာင္ၾကယ္ေလး ရွိရာအရပ္နဲ

ေခါင္းေလာင္းသံေလးလာတဲ့အရပ္ကို ဦးတည္းၿပီးရုန္းကန္ပါေတာ့တယ္။

သူအားေလ်ာ့ေတာ့မယ္လို႔ စဥ္းစားလိုက္တိုင္း စိတ္ဓာတ္က်မိလိုက္တိုင္း

ေခါင္းေလာင္းသံေလးက ေကာင္ေလးကို အသံေလးေပးတယ္ အနီေရာင္ၾကယ္ေလးကလည္း
အလင္းေရာင္ကို ပိုၿပီးျမင့္တင္ၿပီးေကာင္ေလးကို အားျဖည့္ေပးေနခဲ့တယ္ေလ။
မုန္တိုင္းႀကီးလည္း ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။ အနီေရာင္ၾကယ္ေလးရွိေနတဲ့ ဘက္နဲ႕

ေခါင္းေလာင္းသံေလးလာတဲ့ ဘက္ကို သူလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သက္တံေရာင္ကဲ့သို႔
အနီေရာင္ေလး သြယ္တန္းေနတဲ့ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းကိုသူလွမ္းၿမင္လိုက္ရတယ္။

ေ၀းလြန္းေတာ့ ေရးေရးေလးသာျမင္ေနရေပမယ့္ သူ႔အတြက္ေတာ္ေတာ္ေလးကို
အားျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ တစ္လၾကာေအာင္သြားခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္းေလးကို
သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရေသးပဲ သူၾကားလိုက္ရတဲ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးကို
ပါျမင္ေတြ႕လိုက္ရတယ္ေလ။ ဒါနဲ႕ေကာင္ေလးက "ေအာ္သာယာ
လြန္းတဲ့ေခါင္းေလာင္းသံေလးက အဲ့ေရာင္နီသြယ္တဲ့
ကၽြန္းေလးကေနထြက္လာခဲ့တာပါလား" "အနီေရာင္ၾကယ္ေလးကလည္း အဲ့ကၽြန္းေလးကေန
ထုတ္လြတ္လိုက္ၿပီး ငါ့ကိုေတြ႔ေစခဲ့တာပါပဲလား" လို႔ဆိုၿပီး
ေရာင္နီသြယ္တဲ့ကၽြန္းေလးကို သူအေရာက္သြားမယ္ မုန္းတိုင္းေတြထပ္ၿပီး
ေပၚထြက္လာလည္း သူအေရာက္သြားရမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးက
သူဆက္ၿပီးရြက္လြင့္ရမယ့္ အဓိပၸါယ္ေလးကို ရွာေတြ႔သြားပါေတာ့တယ္တဲ့ .....

 
ရင္ထဲက ခံစာခ်က္ေလးေတြကို သရုပ္ေဖာ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ
ဖတ္ရႈ႕သူအေပါင္းကိုလည္း ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္ဗ်ာ