(၁)
" အသွ်င္ဘုရား၊ ျမတ္စြာဘုရားရဟန္းျပဳစဥ္က အကၽြႏ္ုပ္အား အတိုင္းမသိေသာ ဆင္းရဲဒုကၡ ျဖစ္ရပါ၏။ နႏၵမင္းသား ရဟန္းျပဳသည္႐ွိေသာ္ထို႔အတူပင္ ဆင္းရဲဒုကၡ ျဖစ္ရပါ၏။ ရာဟုလာ ရဟန္းျပဳရာ၌ကား လြန္ကဲေသာ ဆင္းရဲဒုကၡ ျဖစ္ရပါ၏။အသွ်င္ဘုရား သား၌ ခ်စ္ျခင္းသည္ အေရပါးကို ေဖာက္ထြင္း၍ အေရထူကို၊ အေရထူမွ အသားကို၊ အသားမွအေၾကာကို၊ အေၾကာမွ အ႐ိုးကို ေဖာက္ထြင္း၍ ႐ိုးတြင္းျခင္ဆီသို႔ ထိေအာင္ တည္ပါ၏။ အသွ်င္ေကာင္းတို႔သည္အမိအဖတို႔ ခြင့္မျပဳေသာ သားကို ႐ွင္ရဟန္း ျပဳမေပးပါရန္ ေတာင္းပန္ပါသည္ အသွ်င္ဘုရား။"
ဒီစကားကိုေလွ်ာက္ထားလာသူကေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ဖခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒနမဟာရာဇာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶဟာဘုရားျဖစ္ၿပီးေနာက္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေမြးရပ္ဌာေန ကပိလ၀တ္ျပည္ကို ၾကြၿပီး တရားျပေတာ့ ဖခင္ႀကီးနဲ႔မိေထြးေတာ္တို႔ တရားထူး တရားျမတ္ေတြ ရခ့ဲၾကပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ျမတ္ဗုဒၶဟာ ညီေတာ္နႏၵမင္းသားကိုရဟန္းျပဳေပးခ့ဲတယ္။ သားေတာ္ရာဟုလာကိုလည္း ရွင္သာမေဏျပဳေပးခ့ဲပါတယ္။ ညီေတာ္နဲ႔ သားေတာ္ကိုသာသနာ့ေဘာင္ထဲ ေခၚသြင္းလိုက္တ့ဲကိစၥမွာ ဖခမည္းေတာ္ႀကီးကို အေၾကာင္းၾကား အသိေပးတာမ်ိဳးခြင့္ျပဳခ်က္ယူတာမ်ိဳး လုံး၀ မလုပ္ခ့ဲပါဘူး။
သုေဒၶါဒနမဟာရာဇာႀကီးဟာတရားရၿပီး တရားသိၿပီး ျဖစ္ေပမ့ဲ သူ႕ကို ဘာမွ အသိေပးအေၾကာင္းၾကားတာလည္း မ႐ွိ၊ သူ႕ဆီကခြင့္ျပဳခ်က္လည္း မယူဘဲနဲ႔ သားေတာ္နဲ႔ ေျမးေတာ္ကို သကၤန္း၀တ္ေပးလိုက္တ့ဲ အေပၚမွာေတာ့သေဘာမက်ပါဘူး။ သားေတာ္နဲ႔ ေျမးေတာ္ကို သူေမွ်ာ္မွန္းထားတာက သူ႕ရဲ႕ ထီးနန္းအ႐ိုက္အရာကိုဆက္ခံဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶက ႏွစ္ေယာက္လုံးကို သာသနာ့အေမြခံခိုင္းလိုက္ေတာ့ သူ႕ရင္ထဲကေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ ေ႐ႊေတာင္ႀကီး ၀ုန္းကနဲ ၿပိဳက်သလို ျဖစ္သြားၿပီး မခံစားႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရပါတယ္။ဒါေၾကာင့္လည္း စာပိုဒ္ရဲ႕ အစက စကားလုံးေတြနဲ႔ ရင္ဖြင့္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။
တရားပိုင္႐ွင္ျဖစ္တ့ဲ ျမတ္ဗုဒၶဟာ တရားဓမၼရဲ႕ တန္းဖိုးကို အသိဆုံးပါ။ ဒါေပမ့ဲ ေလာကေၾကာင္းအရ သားသမီးအေပၚမွာထား႐ွိတ့ဲ မိခင္ဖခင္ေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳေတာ္မူပါတယ္။ ဓမၼေၾကာင္းအရဘယ္္အရာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ေအာင္ တန္းဖိုး႐ွိတ့ဲ အလုပ္ ျဖစ္ေနေပမယ့္လည္း ေလာကေၾကာင္းအရ မိဘေတြစိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္သြားမွာကိုေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶက မလိုလားပါဘူး။ အခုလို သိကၡာပုဒ္ပညတ္ၿပီးမိဘေတြဘက္က အကာအကြယ္ေပးခ့ဲပါတယ္။
"ရဟန္းတို႔၊အမိအဖတို႔ ခြင့္မျပဳေသာ သားကို ႐ွင္ရဟန္း ျပဳမေပးရ၊ ႐ွင္ရဟန္းျပဳေပးေသာ ရဟန္းအား ဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္၏"တ့ဲ။
႐ွင္ရဟန္းျပဳတယ္ဆိုတာေကာင္းတ့ဲအလုပ္ပါ။ ေကာင္းတ့ဲအလုပ္ကို လုပ္တာေတာင္မွ မိဘရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ မရဘဲ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။မိဘခြင့္ျပဳမွ- ဆိုတ့ဲ ထုံးတစ္ခု ျဖစ္လာေအာင္ ျမတ္ဗုဒၶ ခ်မွတ္ေတာ္မူခ့ဲပါတယ္။ ဒါဟာမိဘေတြရဲ႕ မ်က္လုံးအိမ္ထဲက ထြက္က်လာမယ့္ မ်က္ရည္စကို ႀကိဳတင္ဖယ္႐ွားထားလိုက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
(၂)
ကိုယ္တို႔အနားကရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ဘာသာျခား လူမ်ိဳးျခား မူဆလင္ကုလားေနာက္ကိုလိုက္သြားပါတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ မိဘေတြက သေဘာမတူပါဘူး။ ႐ွက္လည္း ႐ွက္၊ ေဒါသလည္းထြက္နဲ႔ခြဲဖို႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီးကိုယ္တိုင္က ကုလားဘက္မွာဆိုေတာ့ ျပန္ခြဲလို႔ မရပါဘူး။မရေတာ့ ကုလားကို တရားစြဲပါတယ္။ မိန္းကေလးက အသက္မျပည့္ေသးဘူး ဆိုၿပီး စြဲတာပါ။ တကယ္ေတာ့အသက္က ျပည့္႐ုံမကလို ေက်ာ္ေတာင္ေနပါၿပီ။ ႐ွက္စိတ္ေတြ ေဒါသစိတ္ေတြနဲ႔ မႊန္ထြန္ၿပီး လုပ္မိလုပ္ရာလုပ္ထည့္လိုက္တာပါ။
မူဆလင္ကုလားကအသိုင္းအ၀ိုင္းရွိတယ္။ ေငြရွိတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ျပန္တရားစြဲပါတယ္။ အသေရဖ်က္မႈတ့ဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့မိန္းကေလးရဲ႕ ဖခင္ ေထာင္နန္းစံသြားရပါတယ္။ သမီးလည္းဆုံး ေထာင္လည္းက်နဲ႔ ေျမြပါးလည္းဆုံးသားလည္းဆုံးၿပီး လူလုံးမလွ အပူလုံးၾကြရတ့ဲ ဘ၀ကို ဆိုက္ေရာက္သြားခ့ဲရပါတယ္။ ဒါဟာ နမူနာေလးတစ္ခုပါ။ဒါမ်ိဳးေတြက မ်ားမွမ်ား။
ဒါမ်ိဳးေတြဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတာလဲ။ အေျဖက ရွင္းပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိဘေတြဘက္ကို ကာကြယ္ေပးမည့္ ဥပေဒမရွိလို႔ပါ။ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ ပညတ္ထားခ့ဲတ့ဲ ၀ိနည္းဥပေဒထုံး၊ "မေကာင္းျမစ္တာ၊ ေကာင္းရာညႊန္လတ္၊အတတ္သင္ေစ၊ ေပးေ၀ႏွီးရင္း၊ ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္၊ ၀တ္ငါးအင္" ဆိုတ့ဲ မိဘ၀တ္တရား ထုံးေတြရွိေနပါလ်က္သားနဲ႔ အဲဒီထုံးေတြကို ဥပေဒအျဖစ္ေရာက္ေအာင္ မပို႔ေဆာင္ႏိုင္ခ့ဲလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
(၃)
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႔ ဘာသာျခားလူမ်ိဳးျခား မူဆလင္ကုလားမ်ားရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးအရ ၀ါးၿမိဳေနမႈေအာက္မွာ ဥပေဒအကာအကြယ္ မ့ဲၿပီးဘာမွ မေျပာႏိုင္ မဆိုႏိုင္နဲ႔ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနခ့ဲရတာကို မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကေအာက္ပါကဗ်ာကေလးနဲ႔ သတိေပးခ့ဲဖူးပါတယ္။
သမီးရယ္ အပါခ်ဴ၊ ဘာသာယူ လူအဆြဲ၊
သူႀကိဳက္လို႔ သူယူ၊ မဆိုင္သူ၀င္မကပ္နဲ႔၊
လြပ္လပ္ဆိုပဲ။
သားေလးကြဲ႕ အပါခ်ဴ၊ ဘာသာယူလူအဆြဲ၊
ဘာဘာညာ ၀င္မစြက္နဲ႔၊
လြတ္လပ္ဆိုပဲ။
ျမန္တိုင္းရဲ႕ ျပည္ဇမၺဴ၊အလႉကျဖင့္ စံခ်ိန္ခ်ိဳး၊
မ်ိဳးဘာသာ အလႉ႐ွိ၊ ယူလွည့္ၾကဗ်ိဳး။
(၄)
ဥပေဒအကာအကြယ္ မ႐ွိလို႔ မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ဗုဒၶဘာသာအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြ တအုံေႏြးေႏြးနဲ႔ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ေနရတယ္။ ဒါကို ဘယ္လိုေျဖ႐ွင္းၾကမလဲ။ လြယ္ပါတယ္။ ဥပေဒတစ္ရပ္ ျပ႒ာန္းေပးလိုက္ဖို႔ပါဘဲ။ ဒီဥပေဒကို "ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၏လက္ထက္ထိမ္းျမားျခင္းဆိုင္ရာဥပေဒ" လို႔ အမည္ေပးမယ္။ ဒီထက္သင့္ေတာ္တ့ဲ အမည္လည္း ေပးလို႔ရပါတယ္။
ဒီဥပေဒရဲ႕ ေက်ာ႐ိုး အႏွစ္သာရက၁။ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးေသာ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္မ်ား၊ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ အိမ္ေထာင္ျပဳခြင့္ ရွိသည္။ ၂။ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးသည္အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳမည္ဆိုပါက ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္၏ ႏွစ္ဖက္အဖိုးအဖြား၊မိဘ၊ ညီအကိုေမာင္ႏွစ္မမ်ား အပါအ၀င္ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူ အားလုံး၏ သေဘာတူခြင့္ျပဳခ်က္အရသာအိမ္ေထာင္ျပဳခြင့္႐ွိသည္။ ၃။ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ႏွင့္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္တို႔၏ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းကိုျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္၏ အဖိုးအဖြား၊ မိဘ၊ ညီအကိုေမာင္ႏွစ္မမ်ားအပါအ၀င္ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူမ်ားအနက္တစ္ဦးဦးက သေဘာမတူပါက သေဘာမတူေၾကာင္း ဥပေဒႏွင့္အညီ ဆုံးျဖတ္ေပးေစလိုေၾကာင္း တရား႐ုံးသို႔ဦးတိုက္ ေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည္။ ၄။ ယင္းသို႔ေလွ်ာက္ထားလာပါက ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳခ့ဲသည့္အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္အား ေထာင္ဒဏ္ ( )ႏွစ္ႏွင့္ ေငြဒဏ္( ) တို႔ကို ၃-ရက္အတြင္း အၿပီးအျပတ္ ခ်မွတ္ရမည့္အျပင္အယူခံေလွ်ာက္ထားခြင့္လည္း လုံး၀ မ႐ွိေစရ။ ၅။အျခားဥပေဒျပ႒ာန္းခ်က္မ်ား၌ မည္သို႔ပင္ ဆိုထားေစကာမူ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားအိမ္ေထာင္ျပဳရာ၌မူ ဤဥပေဒအရသာ စီရင္ဆုံးျဖတ္ရမည္။
အဲဒီအခ်က္ငါးခ်က္ကို ေက်ာ႐ိုးအျဖစ္ထားၿပီးဥပေဒတစ္ရပ္ မျဖစ္မေန ျပ႒ာန္းေပးဖို႔ လုပ္ၾကရပါ့မယ္။ ဒီဥပေဒေၾကာင့္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ေတြကိုခြဲျခားဆက္ဆံတယ္ ဆိုတ့ဲ ေ၀ဖန္မႈမ်ိဳးေတြလည္း ႀကံဳေတြ႕လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေ၀ဖန္ခ်က္ေတြကိုေျဖ႐ွင္းဖို႔အတြက္ အစၥလာမ္ဘာသာမွာ သူတို႔ ဘာသာတူအခ်င္းခ်င္းပဲ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ဆိုထားတယ္။ဒါေၾကာင့္ အစၥလာမ္တရားေတာ္အတိုင္း ေနထိုင္တ့ဲ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ေတြကို ဒီဥပေဒက ဘာမွ ထိခိုက္စရာမရွိဘူး ဆိုၿပီး ေျဖ႐ွင္းေပး႐ုံပါဘဲ။
ကိုရမ္က်မ္းမွာ ခုလို ဆိုပါတယ္။
၂း ၂၂၁။ (အို-"အီမာန္" ယုံၾကည္ျခင္း သဒၶါတရားထား႐ွိၾကေသာ "မုအ္မင္န္" အေပါင္းတို႔) အလႅာဟ္ အ႐ွင္ျမတ္ႏွင့္ယွဥ္တြဲ၍အျခားအရာကို ကိုးကြယ္ေသာ မိန္းမမ်ားသည္ "အီမာန္" ယုံၾကည္ျခင္း သဒၶါတရား မထား႐ွိၾကသမွ်ကာလပတ္လုံး ထိုမိန္းမမ်ားႏွင့္ အသင္တို႔သည္ ထိမ္းျမားမဂၤလာ မျပဳၾကကုန္လင့္။ အမွန္ေသာ္ကားအလႅာဟ္အ႐ွင္ျမတ္ႏွင့္ ယွဥ္တြဲ၍ အျခားအရာကို ကိုးကြယ္ေသာ မိန္းမတစ္ဦးသည္ အသင္တို႔အဖို႔အကယ္၍ ႏွစ္သက္စရာ ျဖစ္ျငားေသာ္လည္း "အီမာန္" ယုံၾကည္ျခင္း သဒၶါတရားထား႐ွိေသာ ကၽြန္မိန္းမတစ္ဦးသည္(အလႅာဟ္အ႐ွင္ျမတ္ႏွင့္ ယွဥ္တြဲ၍ အျခားအရာကို ကိုးကြယ္ေသာ) ထိုမိန္းမထက္ မုခ် သာ၍ ေကာင္း၏။ထိုနည္းတူစြာ အလႅာဟ္အ႐ွင္ျမတ္ႏွင့္ ယွဥ္တြဲ၍ အျခားအရာကို ကိုးကြယ္ေသာ ေယာက္်ားမ်ားသည္"အီမာန္" ယုံၾကည္ျခင္းသဒၶါတရား မထား႐ွိၾကသမွ် ကာလပတ္လုံး ထိုသူမ်ားႏွင့္ (မုစ္လင္မ္အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို) ထိမ္းျမား၍ မေပးၾကကုန္လင့္။
မူဆလင္ကုလားေတြအေနနဲ႔ဗုဒၶဘာသာျမန္မာအမ်ိဳးသမီးကို ရရင္ သူတို႔ဘာသာထဲ အတင္းအဓမၼ ၀င္ခိုင္းေနတာဟာ သူတို႔ တရားေတာ္နဲ႔ကိုက္ညီေအာင္၊ အီမာန္ ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာကိုးကြယ္ခြင့္ကိုမေပးႏိုင္တာဟာ သူတို႔ တရားနဲ႔ မကိုက္ညီမွာကို စိုးရိမ္ေနလို႔ပါ။ ကိုရမ္က်မ္းလာအတိုင္းေသဆိုေသ ႐ွင္ဆို႐ွင္ ျဖစ္ေနတ့ဲသူေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ အေကာင္းဆုံးနည္းကေတာ့ အထက္ကေျပာခ့ဲတ့ဲ ဥပေဒ ေပၚေပါက္လာဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
(၅)
ဒီဥပေဒေၾကာင့္ ရလာမည့္ အက်ိဳးအျမတ္ေတြကေတာ့-
၁။ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ ၉၉.၉ရာခိုင္ႏႈန္းရဲ႕ စိုးရိမ္စိတ္ေတြကို ေလ်ာ့ခ်ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္။ ၂။ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရးအဓိက႐ုဏ္းေတြ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈေတြကို အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ တားဆီးရာ ေရာက္လိမ့္မယ္။
ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႔အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ေတြအေပၚမွာ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရတ့ဲ အရင္းခံအေၾကာင္းတရားေတြထဲမွာ အိမ္ေထာင္ေရးနည္းနဲ႔ျမန္မာမိန္းကေလးကို မူဆလင္ဇာတ္သြင္းတာဟာ အဓိကအေၾကာင္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုရမ္က်မ္းရဲ႕ေလာင္းရိပ္ေအာက္ကို ေရာက္သြားၿပီး ျဖစ္လို႔ အရင္ကလို မိဘနဲ႔ သားသမီးအၾကား ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈအရဆက္ဆံလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ မိဘက သားသမီးကို ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ခြာလိုက္ရ၊ ေနာက္ကြယ္က်မွ သမီးမိုက္အတြက္မ်က္ရည္က်ရတာေတြဟာ မ်ားမ်ားလာပါတယ္။ ဒီလို သတင္းမ်ိဳးေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလုံးကိုအႀကီးအက်ယ္ ႐ိုက္ခတ္ပါတယ္။ အကူအညီေပးခ်င္တာေတာင္ ဥပေဒ မရွိတ့ဲအတြက္ အကူအညီေပးလို႔ မရတ့ဲအတြက္စိတ္ထဲမွာ တႏုံ႔ႏု႔ံ ခံစားၾကရပါတယ္။
ဥပေဒေၾကာင္းအရ ထြက္ေပါက္မ႐ွိတ့ဲအတြက္ပိတ္မိေနတ့ဲ ေဒါသစိတ္ေတြဟာ မိတၳီလာလိုမ်ိဳး ျပႆနာေပၚလာတ့ဲအခါ ဥပေဒမ့ဲ လုပ္ရပ္ေတြအျဖစ္နဲ႔အကန္႔အသန္႔မ့ဲ ေပၚထြက္လာပါေတာ့တယ္။ မၾကာမီရက္အတြင္းကပဲ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္မူဆလင္ကုလားနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ လုပ္ပါတယ္။ ခန္းမမွာ လုပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားတာပါ။ အဲဒီအစီအစဥ္ကိုအုံးနဲ႔က်င္းနဲ႔ ၀ိုင္းၿပီး ေဆာ္ပေလာ္တီးၾကမယ့္၊ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းၾကမယ့္ အင္အားစုကလည္းရွိေနပါတယ္။ ဒါကို ႀကိဳတင္သိလိုက္ရတ့ဲ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးက ခန္းမပိုင္႐ွင္ကို အဲဒီမဂၤလာပြဲလက္မခံဖို႔၊လက္ခံလိုက္ရင္ ရမယ့္ ခန္းမေၾကးက ဘယ္ေလာက္မွ မရွိဘူး။ အေဆာက္အအုံတစ္ခုလုံး ကုန္သြားလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး သြားေျပာျပပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အဒီမွာ လုပ္မယ့္ မဂၤလာပြဲအစီအစဥ္ ပ်က္သြားပါတယ္။ အဲဒီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးကိုယ္တိုင္ လာေျပာျပလို႔ သိရတာပါ။ အကယ္၍ ဥပေဒသာ ရွိခ့ဲရင္ အဲဒါမ်ိဳးေတြျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။
(၆)
အထက္က ေျပာခ့ဲတ့ဲ ဥပေဒကိုဘယ္သူေတြက ေရးဆြဲေပးမွာလဲ။ ဒီေနရာမွာ ဥပေဒၾကမ္းကို ေရးဆြဲဖို႔ဆိုတာ လႊတ္ေတာ္ကသာ လုပ္ႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပက ျပည္သူေတြ၊ ဥပေဒပညာ႐ွင္ေတြ လုပ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ တကယ္တန္းဒီဥပေဒၾကမ္းကို အတည္ျပဳဖို႔အတြက္သာ လႊတ္ေတာ္မွာ တာ၀န္႐ွိတာပါ။
ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တာက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ၾကတ့ဲဥပေဒပညာ႐ွင္မ်ားက ဥပေဒၾကမ္းတစ္ခု အျမန္ဆုံး ေရးသားျပဳစုၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္ေပၚလာတ့ဲဥပေဒၾကမ္းအေပၚမွာ အားလုံး ၀ိုင္းၿပီး ေဆြးေႏြးၾကမယ္၊ လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္စြက္ေပးၾကမယ္ဆိုရင္ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ စိုးရိမ္စိတ္ကို ေလ်ာ့ခ်ေပးႏိုင္မယ့္၊ တိုင္းျပည္အတြက္ အဓိက႐ုဏ္းေတြကိုတားဆီးေပးႏိုင္မယ့္ ခုိင္မာတ့ဲ ဥပေဒတစ္ရပ္ ေပၚထြက္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
No comments:
Post a Comment
သင့္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ စကားေလးတစ္ခြန္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေရွ႕ဆက္ေရးသားရန္ အားေဆးေလး တစ္ခြက္ပါပဲဗ်ာ