ကဗ်ာေတြပါ။ ၄င္းကဗ်ာေတြ ကို "ငါတုိ႔စာေပ" စာအုပ္တိုက္ မွထုတ္ေ၀ဖို႔
ေပးထားျခင္းျဖစ္ၿပီးစာေပစိစစ္ေရးမွ ခြင့္ျပဳၿခင္းလည္း ရထားၿပီးပါၿပီ။
စာအုပ္ထုတ္ခါနီးမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ "သူ"ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။
သူကြယ္လြန္ၿပီးေတာ့မွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္
မထုတ္ျဖစ္ေတာ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ online ေပၚက ညီအစ္ကိုေတြအတြက္ ဖတ္႐
ႈ ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္နာမည္ကေတာ့…. "နကၡတ္ရစ္သမ္"တဲ့။
ေဗဒင္ေဟာသည္
"ေဒါက္"ခနဲဓားေပါက္သံအဆံုးမွာ
ကံၾကမၼာကကားယားႀကီးက်လာတယ္
သူ႕ကို ႀကိဳးနဲ႔ကူတပ္ေပးပါ
ခုခ်ိန္ကစၿပီး က်ဳပ္ ေဗဒင္ဆရာလုပ္မယ္
ကံၾကမၼာမရွိတဲ့ ေဗဒင္ဆရာ
ျမင္း႐ိုင္းကိုစီးၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္ထဲ၀င္လာမယ္။
ေ၀းသူ
စကားတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္းစြတ္စို႐ံုေလာက္နဲ႔
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကိုမြန္းတည့္ေစမလား
ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ျဖစ္ခဲ့တယ္
အိုဒက္ဆာမွာမဟုတ္ဘူး၊ ေၾကး႐ုပ္နံေဘးမွာျဖစ္ခဲ့တယ္
ဒါဟာတကယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
လ၀န္းက်ကြဲသံေတြၾကားမွေတာ့
ဘာကိုမွ မလြမ္းဆြတ္ေတာ့ပါဘူး
ခ်ဳပ္ပလိုင္းထဲက ငါ ေမွ်ာ္ရည္ေငးလင့္
တစ္ေန႔ေတာ့"ဆိုတာ
ဘယ္ေတာ့ပြင့္"မလဲလို႔။
တန္ရာတန္ေၾကး
နတ္ထြင္းတဲ့ခံတြင္းဆိုေပမယ့္
ဘယ္သူကမွ ထမင္းခဲကိုက္ၿပီးေမြးလာတာမဟုတ္ဘူး
အဲဒါေၾကာင့္ ငါ့ရဲ႕စံုနံ႔သာၿမိဳင္ပတ္ပ်ဳိးမွာ
ေစာင္းႀကိဳးတစ္ခ်က္ ေလွ်ာ့ခဲ့တယ္။
အႏုပညာဆိုတာေမွာ္ဆရာတိုင္းကလို႔ရတဲ့ ဓားပညာမဟုတ္ဘူး
ေနညိဳခ်ိန္ တိမ္ပြင့္အေမ်ာေလးပါဆိုေတာ့လည္း
ေျပာသူကိုမယံုၾကည္ခ်င္ၾကဘူး
ၾကည့္ပါ ဒီျမွားကိုငါပစ္ျပပါ့မယ္။
ပစ္မွတ္ကိုလြယ္လြယ္နဲ႔မွန္ရင္ေတာ့
အဲဒီသူေယာင္နတ္သမီးကို
တို႔ေတြ တန္ရာတန္ေၾကးေပးလိုက္ၾကတာေပါ့။
သင္းကြဲသူမ်ား (၁)
ဒီဆံမွ်င္မွာ
ႏွင္းဆီေတြမွ မဖူးပြင့္ေတာ့ဘဲ
ေမ့ထားလိုက္ပါေတာ့ ကေလးရယ္
အလကၤာေတြကိုလည္းကိုယ္ကပဲမႈတ္ၿငိမ္းစားလိုက္ပါ့မယ္
တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ရဲ႕အလင္းျဖစ္ခ်င္ၾက
တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ရဲ႕ မီးအိမ္ျဖစ္ခ်င္ၾက
အခုေတာ့လည္းအားလံုးဆံုးလ်သြားပါၿပီ
သြားေတာ့ ေဘဘီ
ဟိုးမွာ
ညေနခင္းကေတာင္ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနၿပီ။
သင္းကြဲသူမ်ား (၂)
ႏႈတ္ဆက္ၾကရေအာင္ အခ်စ္ရယ္
တို႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚကလင္းညိဳခဲ့ၿပီမို႔လား
ေက်ာခိုင္းသြားၾကရတယ္ဆိုေပမယ့္
တကယ္ေတာ့ တစ္လမ္းတည္းပါပဲ
(အဲဒါေၾကာင့္ ပိုေ၀းတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ၾကရရဲ႕)
ကိုယ့္ကိုသတိရရင္ ကဗ်ာေလးေတြ ေရးပါ
စိတ္အလ်င္နဲ႔ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြက
မင္းကိုစုန္းမီးေတာက္ျပပါလိမ့္မယ္
ခုေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း
ေအးေလ…မင္းလည္းတစ္ေယာက္တည္းပါပဲ
ကဲ…ခြဲၾကစို႔
ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ အခ်စ္ရယ္…။ -
ေႏြခံစားမႈ
အေငြ႔တေထာင္းထေအာင္ပူရဲ႕
လူတစ္ေယာက္ထဲကတစ္ေႏြလံုးျဖစ္ရတယ္
ဒီ႐ိုးျပတ္ကိုေက်ာ္ရင္ေရာက္ပါၿပီတဲ့...။
ပတ္ၾကားအက္ထဲကလူကအသံကုန္ေအာ္တယ္...။
မိုးနတ္မင္းၾကီးရယ္....
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚကိုမိုးတစ္ပံု႔ႏွစ္ပံု႔ရြာေပးပါ...
ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတြကမုတ္သုန္ကိုဆာေလာင္မြတ္သိပ္လြန္းလို႔ပါ။
သက္ျပင္းေလာင္းသံ
ငါ...... ေၾကကြဲေနၿပီ
ရင္ဘက္မွာလည္း ၀ိဥာဥ္ေက်ာက္သားေတြအက္ကြဲလို႔...
ငါ....ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ
ပိတ္ထားတဲ့ ပန္းပြင့္ကိုေကာ
ဘယ္လိုအလင္းနဲ႕နမ္းမလဲ
အေငြ႔ျပယ္ၿပီးေပ်ာက္သြားရင္လည္းၿပီးေရာ...
တကယ္ဆို
ေကာင္းကင္တိုက္ပြဲအသစ္ေတြနဲ႔သာ ေန/ေသခ်င္ေတာ့တယ္....
ပင္လယ္ေရးတဲ့စာ
ေရတံခြန္ႀကီးတစ္ခုလိုခုန္ခ်လိုက္ခ်င္တယ္
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကိုလည္းမိုးၾကိဳးပစ္ခ်လိုက္ခ်င္ရဲ႕။
ေက်ာက္ျမင္း႐ုပ္ႀကီးလိုပဒပ္ရပ္ထခ်င္တယ္
ပင္လယ္ကဗီးပင္ေတြလိုလည္းတ႐ွဲ႐ွဲေအာ္လိုက္ခ်င္တယ္။
ခုေတာ့....ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မွာလဲ
သူမက
ငါ႔ကို
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲလက္ပိုက္ရပ္ေနတဲ့....။
တစ္ခြန္းစကား
ရနံကိုေတာ့ရတယ္
ဒါေပမယ့္....ငါ႔ကိုေမႊးတာမဟုတ္ဘူး ။
ဒီေတာအုပ္္ ဒီေက်ာက္သားက
ရင္အံု႔ေမာက္ေမာက္နဲ႔ျပားေနလိုက္တာ ။
ဘာျဖစ္လဲ
ငါဟာ....သိန္းငွက္တစ္ေကာင္
ကိုယ့္ေလးၫိႈ႕ကိုယ္ဆြဲၿပီးထြက္ခဲ့တယ္...။
ကႀကီး
အေဖ့ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ
အဂၤေတအက္ကြဲရာအေျမာင္းေျမာင္းနဲ႔
အေဖ့ရဲ႕အ႐ိုးေငါေငါ လက္အစံုမွာလည္း
ဘယ္ဆီကူးမယ္မွန္းမသိတဲ့ ၀တ္မႈန္ေတြလည္းပ်ံ႕သင္းလို႔
အေဖ့ရဲ႕စိတ္အာ႐ံုထဲ ငါ၀င္ၾကည့္ေတာ့ ေလာကဓံ႐ွစ္ပါးနဲ႔ပိတယ္။
အေဖရယ္...... ေက်ာသက္သက္ကိုခင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္၀င္ထမ္းေပးပါ႔မယ္
အေဖ့အတြက္ ႏိုင္ရာ၀န္ကို ကူမေပးရင္း
အဲ့ဒီလို.....ကၾကီးမ်ိဳးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။
နဂါးေခ်ာ့ေတး
ကလူ ..... ကလူလို႔
ငါ႔ကိုဘယ္သူေခ်ာ့ရဲသလဲ
တကယ္ေတာ့ ေခ်ာ့တယ္ဆိုတာ
ေပ်ာ့ေျပာင္းေစလို႐ံုတင္ မကပါဘူး
ေျဖသိမ့္ေပးတဲ့ သေဘာလဲပါတယ္
"ခ႐ူး...ခ႐ူး"တဲ့
မရဏမင္းက
ႏွာမႈတ္သံနဲ႔ ငါ႔ကိုေခ်ာ့ၿပီ
ေျခာက္ျခားထိတ္လန္႔စြာ....ငါ....ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
သူ႔ကိုမွ ခြင့္လႊတ္နားလည္ ႏုိင္ေသးရင္
က်န္တဲ့သူေတြကုိဘာမွေၿပာစရာမရွိဘူးမဟုတ္လား…
နဂါးေခ်ာ့ ေတးသြားက
နည္းနည္းေတာ့ခါးတာေပါ့ေလ…။
ပလံု
ေရထဲကိုခဲက်သြားတာလည္းၿဖစ္နိင္တယ္....
ေရထဲကငါးခုန္တက္လာတာလည္း ၿဖစ္နိင္တယ္....
တစ္ေန႔မွာ ငါ႔အထၳဳပၸတၱိကိုငါဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္....
ဘယ္လိုၿဖစ္သြားသလဲမသိဘူး...
"ပလံု"
တာရာမင္းေ၀
No comments:
Post a Comment
သင့္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ စကားေလးတစ္ခြန္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေရွ႕ဆက္ေရးသားရန္ အားေဆးေလး တစ္ခြက္ပါပဲဗ်ာ