တစ္ေယာက္တည္းလမ္းေလွ်ာက္ရင္း
ေျမေပၚမွ ေက်ာက္ခဲကေလးကို
ေျခေထာက္ႏွင့္လွိမ့္ကန္ခဲ့ဖူးသည္။
လမ္းေဘးအုတ္ခံုမွ ဂစ္တာသံသဲ့သဲ့ၾကားရေသာအခါ
မည္သည့္သီခ်င္းမ်ားလဲ…ဟု
မသိမသာ နားစြင့္မိဆဲ့….။
ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ကို
အမ်ိဳးအမည္မတပ္ဘဲ ခ်စ္ခ်င္ခဲ့သည္။
ဂ်ာကင္အိပ္ထဲလက္ႏႈိက္ရင္း
တစ္စံုတစ္ေယာက္အေၾကာင္း စဥ္းစားရသည္မွာ
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမွာရွိသည့္
အမူအက်င့္မွ ဟုတ္ပါရဲ႔လား ။
ညဥ့္နက္သန္းေကာင္မွ
အိမ္သို႔ျပန္လာၾကေသာ ေတေလတသိုက္၏
ရယ္သံကိုၾကားလိုက္၇သည္။
မအိပ္ခ်င္ေသး…..။
အိပ္လွ်င္..အိပ္မက္က လွမည္လား။
ညက လွသည္ ။
လေရာင္ကလွသည္ ။
မၾကားခ်င္ဟု ………
ကိုယ္က ျငင္းဆန္၍ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္
နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္သံက လြင့္ပ်ံ႕လာသည္။
အလြန္ဆံုးေခါက္ႏိုင္လွ ဆယ့္ႏွစ္ခ်က္ပဲ ဟုဆိုကာ
ျမဴလိုေ၀့ရင္း
ကိုယ္ နားေထာင္ခဲ့သည္။
" ဒုကၡႏွင့္ တစ္ခါႀကံဳတိုင္း ခ်စ္သူလက္ကေလး
တစ္ခါကိုင္ခ်င္သည္ " တဲ့။
အိုမာခယမ္ ကေျပာသည္။
ကိုယ့္ဘက္ကလည္း ျပန္ေျပာရမည္ေလ..။
" ခ်စ္မိသူဆိုတာ ေလာကမွာ စစ္အရႈံးဆံုးသူပါ "
ၿပီးရင္……..
ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ေမာၾကမည္။
ေခြးေလေခြးလြင့္တစ္ေကာင္သာ
ကိုယ္တို႔ နေဘးမွာ ရွိေနမည္ဆိုရင္…
ကိုယ္တို႔ နည္းနည္းေတာ့ ထိုေခြးကို အားနာၾကမည္။
လူငယ္ဘ၀ လေရာင္ညေတြ..
အို….ေ၀စမ္းပါေစေလ..။
ခ်စ္သူေရ..
အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္သူမဆို တူးေဖာ္လို႔ ရႏိုင္တဲ့
ကမၻာဦးက ဓါးတစ္လက္ပါပဲ။
သံေခ်းတက္ေနတဲ့ ပန္းကႏုတ္ကိုေတာ့
ကိုယ္တို႔ ဖုန္သုတ္ၿပီးမွ ဖတ္ရလိ္မ့္မယ္။
အခ်စ္ဆိုတာ…
ေပ်ာ္စရာကို မွ်ေ၀ခံစားခ်င္သည္။
ငိုစရာေတြကိုေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း အကုန္ယူလိုက္မည္။
ဤေနရာတြင္ေတာ့
အိုမာခယမ္ႏွင့္ ကိုယ္ သေဘာထားကြဲလြဲခဲ့ၾကသည္။
ဗီးနပ္(စ္) ရုပ္ထုကို တစ္ေန႔ေန႔မွာမ်ား………….
ကိုယ္ ရယူႏိုင္ပါမည္လား ။
သူမ၏ က်ိဳးအက္လပ္ဟာေနေသာ ဘယ္ဘက္ရင္အံုမွာ
မျမင္ရေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရွိမည္ထင္သည္။
မျမင္မွန္းသိလွ်က္ႏွင့္ ျမင္ႏိုးႏိုး…
သူ႔…….ကာရန္ေတြကို
ကိုယ္ခိုးမိလိမ့္မည္။
အို….ဗီးနပ္(စ္)…..
အို..အခ်စ္
နတ္သမီး..
နတ္ေဒ၀တာတစ္ပါးမဆန္စြာ
ဘီလူးရစ္သမ္ႏွင့္ ကိုယ့္အိမ္မက္ကို
သူ " စီး " ခဲ့ၿပီေလ..။
တာရာမင္းေ၀
No comments:
Post a Comment
သင့္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ စကားေလးတစ္ခြန္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေရွ႕ဆက္ေရးသားရန္ အားေဆးေလး တစ္ခြက္ပါပဲဗ်ာ